Studentanes Saussure

Studentane til Saussure var samvitsfulle notattakarar. Dei samanlikna notata etter timane, og var kritiske og vakne. Eit eksempel på dette er ein ved namn Riedlinger, som vart overraska over Saussure sin illustrasjon over langue-parole (eit hovude med langue inni, snakkeboble med parole). Denne modellen galdt kvar parole, språk i bruk, eigentleg byrja. Det måtte jo vera inne i hovudet, ikkje utanfor. Dette var uklårt i fyrste Cours, men i 1916 er teksten inkorporert. 
	Har desse kjeldene (førelesingsnotata) verdi når det gjeld Saussure si tenkjing om språk? For det fyrste; forstod studentane poenget i førelesingane? For det andre: Gav det som vart sagt i førelesingane truverdig inntrykk av kva Saussure meinte? (Vart synet hans klårt uttrykt? Forenkla han stoffet slik at det skulle verta lettare å forstå for studentane?) 
	Sechehaye var sterkt kritisk til studentane. Han kalla notatane forvirrande og uforståelege. Godel meinte også at det ikkje var klårt ut frå studentane sine notat kva Saussure meinte. Harris seier at sjølv om studentane ikkje fekk med seg alle poenga, eralt i alt det dei skreiv imponerande. Dei visste jo ikkje at dei var med på å skapa noko som skulle verta det mest sentrale verket i lingvistikken i det 20. hundreåret – dei ville jo berre stå til eksamen...
	Studentane hadde føresetnader for å forstå det Saussure underviste i. Det vart teke for gjeve at dei skulle ha kunnskapar om fleire språk i den indoeuropeiske språkfamilien. Det Saussure skreiv om temaet fekk meir og meir plass i førelesingane, noko Sechehaye og Bally tykte var irrelevant, og difor utelet dei dette. 
	Harris er kritisk til at ein ord-for-ord-utgåve av studentane sine notat ikkje vart utgjeve av Sechehaye og Bally. Ved å lesa CLG kjem det til dømes ikkje fram kvifor det vart satt skilje mellom langue-parole fyrste gong (det som Riedlinger vart så overraska over).

Redaktørenes Saussure

Charles Bally og Albert Sechehaye var Saussures kolleger, men var ikke personlig til stede da Saussure underviste i generell lingvistikk fra 1907 til 1911. De leste notatene til Saussures studenter. Spenningsforholdet mellom hva de forventet at Saussure skulle si og hva han faktisk sa i klasserommet vises gjentatte ganger. Den redaksjonelle prosessen begynte med Sechehayes innsamling av notatene. 1916-teksten var en fullstendig omorganisering og solid forøkelse av dette originale utkastet. ’Collation’er sammensatt av notatene til Dégallier, Joseph og fru Sechehaye fra det tredje kurset. Her viser Sechehaye redaksjonell tvil og nøling. Ifølge Bally og Sechehaye manglet CLG en detaljert beskrivelse av semantikk og en lingvistikk om ’parole’. 
I mer enn en generasjon holdt de fast på sin selvutpekte rolle som de eneste offisielle tolkerne av Saussure. Bally overtok etter Saussure i stillingen som leder for generell lingvistikk. Manuskriptkildene de hadde brukt var lagret i biblioteket i Geneve,men de viste ingen vilje til å utgi dem. Dette hindret andre i å kritisere deres redaksjonelle arbeid. Først etter at de begge var døde utga Godel sin undersøkelse av studentenes notater, noe som viste at Bally og Sechehaye manglet belegg for mange av formuleringene i teksten fra 1916. Begge gjenga sine egne ord som om de var Saussures. De trodde helt klart at de snakket på vegne av ham.
Hva mente Bally og Sechehaye at Saussures grunnleggende og originale bidrag til datidens lingvistiske teori var? Dette vises implisitt i måten de valgte ut og omorganiserte materialet de hadde tilgjengelig. De utelot Saussures sammenliknende oversikt overde indoeuropeiske språkene fordi de mente den ikke hørte hjemme i det egentlige kurset. De la mye vekt på Saussures skille mellom synkrone og diakrone perspektiver og på omvendingen av tradisjonelle prioriteringer, mens de nedprioriterte studier av språklig endring.
(I det tredje kurset sa Saussure at ’signification’ er en potensielt villedende term og at den eneste gyldige fortolkning av den innen ’linguistique de la langue’ er å se den som det konseptuelle aspektet av ’valeur’. Redaktørene mente at han foregrep et skille mellom semantikken av ’langue’ og semantikken av ’parole’, noe som ville ha blitt utviklet i hans ’linguistique de la parole’.)
Harris synes likevel det er vanskelig å ikke beundre den smarte måten de klarte å omforme klønete, usammenhengende og noen ganger uklart materiale til klar, flytende og noen ganger slående prosa.

****************************

Men dei overforenkla og overså fleire ting. Dette gjeld til dømes kva CLG skulle seia om kva ein lingvist skal undersøkja og kan seia noko generelt om. For redaktørane vart løysinga for CLG å avgrensa lingvistikken sitt studieobjekt til langue, språksystemet. Men la langue kan også vera eintal for les langues, språka, altså meir enn sjølve språksystemet. Spørsmålet vert kva Saussure eigentleg meinte.  
	At Saussure meinte generell lingvistikk og studiar av einskildspråk var to forskjellige ting, visste redaktørane, men korleis tok dei omsyn til det i CDG? I Collation følgjer Sechehaye oppsettet til Saussure for tredjekurset, der les langues og la langueer forskjellige punkt. I 1916-utgåva gjekk redaktørane vekk frå denne rekkjefølgja. Distinksjonen mellom les langues og la langue var ikkje lenger synleg. 
Redaktørane valde å la problema med tilhøvet mellom la langue og les langues liggja, og Harris spør seg kvifor dei gjorde denne redaksjonelle tabben. Det kan ikkje ha vore av di dei ikkje hadde skriftlege kjelder tilgjengelege, for ifølgje studentane sinenotatar var Saussure klår på dette punktet. Redaktørane må ha gjort det av di dei følte at Saussure sine synspunkt var problematiske. 
Sechehaye skilde mellom det partikulære, det ein kan observera, (fakta, forskjellige språk) og det som er mogleg å generalisera (lover, generell lingvistisk teori). Sechehaye tykte ikkje Saussure hadde forklart denne distinksjonen godt nok i notatane til CLG. Men Saussure føreslo noko heilt anna, nemleg hybridlingvistikk; både å skildra alle kjende språk og å finna generelle lover. Å utleggja dette teoretisk i CLG ville Sechehaye og Bally truleg ikkje ha moglegheit til å gjera, av di Saussure/studentane ikkje skreiv nok om det. 
	Dette illustrerer korleis CDG vart prega av Sechehaye og Bally. Særleg viktig var at dei ikkje ville publisera studentane sine notat. Dei må ha visst om stadene i det ferdige produktet som kunne så tvil om tolkingane deira. Samstundes ynskte dei å presentera ein konsistent lingvistisk teoritekst som dei sjølve meinte Saussure stod for, med standpunkt han ville ha kome fram til, hadde han hatt moglegheit til det og løyst nokre openberre problem fyrst. At dei klarte å skyva problematiske punkt i bakgrunnen for å gje verda ein heilt ny språkvitskap viser at dei hadde både retoriske og intellektuelle ressursar i rikt mon. Dei klarte å overtyda folk om at denne teksten snakka for Saussure sjølv, og at Saussure med denne teksten hadde lagt grunnlaget for ein heilt ny teori.